Αβαλοτικεσβάρα.

Δος μου στο Ποίημα Τίτλ’ Απλό,
Αβαλοκιτεσβάρα.
Και ίαμβ’ ηχηρά και προ-στιχα κατάστιχτ’ αντιστικτικό και προς κι επί-ταξέ μου απ’ αυτόν καθόλου –
Μα Καθ’ Θόλου;
(Και γιατί παρακαλώ;) –
Να μη βγω.
Δώσε Δογματική Εντολή
Πως Απεχθάνεστε Ειλικρινά κι απ’ όλα πιο
(στ’ αλήθεια πιο)
Πολύ
(καν’ και σταυρό Καθ+ολικό)
τα Λάθρα τα Τσιγάρα.
Κι εγώ Ως άλλη Σαλαμβώ
Θα κόψω δρόμο Έμεσα
Θα φτάσω Αλεξάνδρεια
Διόλου ρωτώντας Έμμεσα.
Χωρίς να χάσω Βάρδια.
Και τότε πια θα ξαναπείς, “Καλό Κορίτσι, Ποιητή, τι Βλέπεις στον Αιώνα Οπότε;”
Κι εγώ ισχνά θ’ Αποκριθώ Πως Ξαποσταίνω Βράδια
Μ’ αύριο μέρα αφού το θες, Ποίησης Ποίημα θα σου Δώσω.
Τότε.
Ε έτσι αγκαλιάζοντ’ αθλητές σε Βιολετί Τετράδια·
Μέσα μου μπες και δυνατά
Θεουργικ’ υπ’ υφή μας.
Κι όταν τελειώσεις ξαναμπές έργο κοινής ζωής μας.