Για το Παιδί π’ Ανέκτησε την πρώτ’ Ενσάρκωσή Του και για την Καινοζωική Μονή.

Μόνο αν μιλήσεις τη στιγμή που προτιμάς τη σιωπή θα τιμήσεις τη σιωπή σου. Αλλιώς την αφήνεις εκθέτη σ’ όλα που σκέπασε για χάρη σου γιατί φοβόσουν να τα πεις.
Στάσου.

Στο ύψος της σιωπής σου:
Και μίλα.
Κι άκουγέ σε μπροστά μου να τα λες:

Το φως σου πάντα ερωτευόμουν όλα για όλα κι εσύ δειλά όλο ερχόσουν πάλι να το πιεις,
Π’ ουδέ μηρύκαζα τις ζήλιες κουτσομπόλων
Ενώ συνέχιζα στο ρου τριπλής Ζωής.
Εσύ τι Σκάρωνες για να φανώ δε μέλλει πια να θες να ξέρω.
Ευθεί’ αγνόησα, δε ρώτησα, δε μ’ ένοιαξ’ η ντροπή.
Μ’ ένοιαξε πού ‘βλεπα να μ’ αγαπάς αιώνια μα να μουδιάζεις (κι ας ήταν ψέμα)
Όση αγάπη είχε μέσα της η Γη.
Δεν Οργιζόμουν’ Ακριβώς, μονάκριβό μου.
Σαφώς Δεν Πείσμων’ Ούτε Πρόσταζα Αυλή,
Μόν’ Απαντούσα μ’ Ερωτήσεις σ’ έρωτά σου,
Μόνο σ’ Αγάπαγα όλη Μέρα Πιο Πολύ
(Μ’ αυτό π’ απέφευγα πλησίαζες εσύ αποφυγή κενού μας).
Είσ’ η Ζωή Μου, στο’ χω πει απ’ τα Πρώτα Νιάτα.
Γω δε σε Διάλεξα Αλήτη μου Γλυκέ.
Συ μ’ αυτούς άσημα σε Χρίζατε Αλήτη,
Μα εσύ Ελευθέρωνες Γενναί’ Αγνό Κορίτσι
Από Τρισκότειναι Ανούσιαι Φυλακαί.
Κάτι θα ήξερες ως φαίνεται για Μένα,
Πως το κορίτσι το καλό κι η Υπομονή,
Ευλαβικά θ’ αποκαλύπταν κι άλλο ψέμα,
αφού Αγρυπνούσε Μια Παλιότερη Ζωή,
Όλο διχόνοια, Πόλεμο κι Αμόνια
Τρισεναργούς Αυθεντικού Πολεμιστή.
Πολεμιστή μου Πολεμώ όλο Ακόμα,
Σε άπνοια πια σερί αντέχω αιώνες Δυνατή.
Μέρα μονάχα πολεμώ, Βράδυ ξαπλώνω,
σαν το πουλάκι που’ χει πια βρει τη Στοργή.
Κι όλα τα Βράδι’ Αληθινά πού’ δες σε Μένα,
Πλύν’ τ’ από Μέσα Σου και πια μη φοβηθείς.
Μόνο στην άπνοι’ απ’ της Σοφίας τα ιερά σαγόνια
Θα μου γινόμουν φτο που μ’ είχες Φανταστεί.
Συμφωνημένο ήταν Φίλε απ’ τα Παλιά μας
(Ρωτώντας πας κι όλο γυρνάς σ’ αδιέξοδ’ ολογυάλινης ηλιοφανούς ροτόντας π’ ερώτηση δε φτουρεί πια γι’ απάντηση καρδιά.).
Για την προσποίηση που ελέγχεις(;) πάλι τώρ’ εδώ αγέρωχ’ ως Μυήσει,
Πάρ’ από μένα τώρα μόνο Σεβασμό:

1. Για το Παιδί π’ Ανέκτησε την Πρώτ’ Ενσάρκωσή Του.
2. Και για την ποίηση που ιδρών’ όσα δονεί.
3. Και για τους γύρω που υποκείμεθα εώς ότου αναξυπνήσουν.
Χρόνους Πολλούς πριν Αμαρτάνουν ήμαστ’ ένα,
Κι Εκει Γυρνούμε κι άλλοι ας ζουν πάλι στο ψέμα.
Γι’ αυτούς δε Γράφουμε Μπας Και Ερωτευτούν;
Κενά τους δεν ενώσαμε σε Καινοζωική Μονή;

 

 

 

 

Γεωργιάννα Νταλάρα