Στον Κάβερι.

1. Εγώ το μόνο που ‘κλαψα ήταν ο χρόνος που χρειαζόταν αυτός που’ χα μπροστά μου να φτάσει στο φως μέσα του. Ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω.

2. Kι αν από νέα στέρεψες, γράφ’ όλ’ όπου βρισκόμαστε.
Κατ’ α’ π(ο)ια νέ’ ονόματα, στο γέρμα νέας Γαίας.
Κάτω από ξέν’ ονόματα μας πίνανε το αίμα κι ερμάτισαν ως τέρμα τους. Άργησαν μα κατάλαβαν· εμείς τα ξέν’ ονόματα τ’ αλλάζουμε σα δέρμα.
Κι εγ’ όλο φως θα στέλνω τους· το φως φυλά τα έρμα.
Θυμήσου ό,τι γινόμαστε κι εύγε για όσα γιάναμε.
Στον Κάβερι χριστήκαμε.
Κι αφού το αποφάσισες, ως που δες βλέπουν μάτια σου.
Ανταμοιβή δε μ’ ένοιαξε.
Κι άκου όλ’ ότι περάσαμε, γιατί ολοκληρωνόμαστε:
Γεννήθηκ’ απ’ τις στάχτες μας αφού μεις δε γεράσαμε.

3. Δε βλέπ’ εγώ εσένα πια.
Ούτε κι εσύ εμέν’ αφ’ είδαμ’ ίδια όνειρα.
Διπλά: Δίπλα-δίπλα κοιμούμενοι πια.
Και σε σκηνή χ(ω)ριστή.

 

 

Γεωργιάννα Νταλάρα