Παρ-Ά-Συ-Μη.

Με ζώσανε φυτεύματα κι ανάποδους μαγνήτες,
Δετή, διττή και δύστοκη,
Κλεμμένη και κλαμένη,
Που πένθη πέντε μάσαγα πριν βγω στην έκτη γέννα,
Και που αν παρ’ ανδρειώθηκα ποτέ δεν ήταν τζάμπα,
Εκούσια πεπρωμένε μου,
Άλκιμ’ αδιάβλητέ μου,
Λυσιτελή, τελέσφορε κι ομοιοκατάληκτέ μου,
Θέρσε μου θρέφτη, τροφέ καθρέφτη μου
Και εύχυμ’ άγγελέ μου,
Αν κλάμα σου ΄ρθει πάλι εκεί, εγώ θα σε στεγνώνω,
Ενόσω θα σου τραγουδώ το θάρρος της φωνής σου.
Πανάκειε, πανάγιε κι υπερπερατωμένε,
Συγκύτιο κεχρισμένο μου, πρόκριτε κι εκλέκτέ μου,
Όλους τους τους χωρέσαμε.
Επίσημα – Μυστικέ μου.

tanea.gr > Έντυπες Ειδήσεις > Συνεντεύξεις >
«Οι καλές ιστορίες δεν έχουν σκοπιμότητα»
Η Γεωργιάννα Νταλάρα μιλάει για τη συμμετοχή της στην παράσταση «Εντα Γκάμπλερ»
«Οι καλές ιστορίες δεν έχουν σκοπιμότητα» | tanea.gr
Μαρίνου Διονυσία
15 Μαΐου 2019 | 05:00

Με πρόταγμα την άποψη του Ιψεν «Η ζωή είναι τραγική, η ζωή είναι γελοία. Κι αυτό δεν αντέχεται», η Ζωή Χατζηαντωνίου ανεβάζει την «Εντα Γκάμπλερ» στο Bios. Το αριστούργημα του συγγραφέα αποδομείται για τις ανάγκες μιας περισσότερο «αφαιρετικής» συνθήκης, με την Ελίνα Ρίζου στον κεντρικό ρόλο. Δίπλα της, η Γεωργιάννα Νταλάρα – ως κόρη της Γκάμπλερ – μιλάει στο «Νσυν» για το καλλιτεχνικό εγχείρημα.

Πώς αντιμετωπίζετε την ηρωίδα σας στην παράσταση;

Δεν συλλαμβάνεται άκοπα το τι έχει κάνει πριν τα τριάντα της, ακόμα και με τις πιο μικρές συμβολικές κινήσεις, για να εκδυθεί σταδιακά τα κοινωνικά, ταξικά, ψυχολογικά και πολιτικώς ορθά πέπλα, αποκαλύπτοντας ιαματικά τον φθόνο, τον φόβο και το ψέμα απ’ τα οποία επισκιάζονται και δυσκολεύονται ακόμα να διώξουν οι γύρω. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί λοιπόν, παρά μόνο από τον Αϊλερτ, το αρσενικό καθρέφτισμα της πυριγενούς ενσάρκωσής της στην Ευρώπη του Ιψεν. Μάνα χωρίς μάνα, πιστά άνομη σε χυδαία κοινωνία που την απειλεί για δήθεν παραβατικότητα, ολιγόλογη κι ακόμα κι εκεί μ’ εμφυτευμένη φωνή, αντιπροσωπευτική του μολυσματικού οιδηματικού φόβου, των δήθεν έξυπνων ανησυχιών και των μηχανιστικών τους λύσεων, της μαζικής συνείδησης. Σαν να βγήκε, σαν τον Διόνυσο αδελφό της, απ’ τον μηρό του στρατηγού Γκάμπλερ με τις ευλογίες του στρατηγού και προίκα δύο πιστόλια, ένα για τον Αϊλερτ κι ένα για τον εαυτό της, να τα κάνουν κυριολεκτικά ό,τι τους φωτίσει ο Θεός.

Πώς προετοιμαστήκατε για τον ρόλο σας;

Σε τέτοιες συνθήκες ζει κανείς ιστορίες και τις γράφει. Είναι καλό να αρθρώνονται και ν’ ακούγονται καλές ιστορίες όσο κι αν βολεύει να πνίγονται, μέχρι κι οι λέξεις ν’ αποδεσμευτούν και ν’ απαλλαγούν κι αυτές από βαριούς και βρώμικους συνειρμούς. Οχι απλώς να μην υπονοούν, αλλά αφού αυταποδειχτούν, να σημαίνουν κάτι φωτεινότερο, να υπερτονίζουν. Οι καλές ιστορίες δεν έχουν σκοπιμότητα ούτε απαντούν. Ενδοτροφοδοτούνται. Εμπνέονται για να εμπνεύσουν. Γι’ αυτό και δεν χάνονται. Μπορεί ποτέ στ’ αλήθεια να χαθεί η Μαχαμπαράτα, η Ποιητική Εντα, η Πεζή Εντα, τα χειρόγραφα του Αϊλερτ; Η ιστορία που δεν διεκδικεί πράγματα στ’ όνομά της κυοφορείται μέχρι ν’ ακουστεί δυνατά. Με σάλιο και φωνή. Αντιμετωπίζουμε παρόμοιες καταστάσεις συνέχεια, δέκα χρόνια πριν, δέκα μήνες πριν, δέκα δευτερόλεπτα πριν, αρχικά είναι μόνο οι αχνές χροιές που καλωσορίζουν και προετοιμάζουν τη συνείδησή μας. Υποσυνείδητα γνωρίζουμε, συνειδητά αντιστεκόμαστε μέχρι που αντιλαμβανόμαστε την αλληλουχία των κρυπτογραφημένων καλοδεχούμενων νοημάτων της ζωής μας, κι άχρονοι πια, τρώμε ό,τι γράψαμε, ανακυκλωνόμαστε, γινόμαστε η μοίρα μας, τη στιγμή αυτή που η πνευματική πραγματικότητα ενεργοποιεί τη φυσική, που γεννιέται ο θεός Λόγος.

Με ποιες λέξεις θα περιγράφατε τον χαρακτήρα που ερμηνεύετε στους θεατές που δεν έχουν έρθει ακόμα στην παράσταση;

Με ζώσανε φυτεύματα κι ανάποδους μαγνήτες,/ Δετή, διττή και δύστοκη, /Κλεμμένη και κλαμένη,/Που πένθη πέντε μάσαγα πριν βγω στην έκτη γέννα,/Και που αν παρ’ ανδρειώθηκα ποτέ δεν ήταν τζάμπα,/Εκούσια πεπρωμένε μου, Αλκιμ’ αδιάβλητέ μου,/Λυσιτελή, τελέσφορε κι ομοιοκατάληκτέ μου,/Θέρσε μου θρέφτη, τροφέ καθρέφτη μου/Και εύχυμ’ άγγελέ μου,/Αν κλάμα σου ‘ρθει πάλι εκεί, εγώ θα σε στεγνώνω,/Ενόσω θα σου τραγουδώ το θάρρος της φωνής σου./Πανάκειε, πανάγιε κι υπερπερατωμένε,/Συγκύτιο κεχρισμένο μου, πρόκριτε κι εκλέκτέ μου,/ Ολους τους τους χωρέσαμε./Επίσημα – Μυστικέ μου.

Στο έργο ακούγεται ότι «Η ζωή δεν είναι τραγική, είναι γελοία και αυτό δεν αντέχεται». Συμφωνείτε;

Στο πέρας κάθε συναισθήματος αρχίζει η έρημος που αν διασχισθεί κυλάει στ’ αντίθετο συναίσημα κι η ζωή ανακατέχεται στο Αρχικό της Σπίτι.

INFO

«Εντα Γκάμπλερ» έως τις 29 Μαΐου κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη στο Bios main (Πειραιώς 84, Κεραμεικός, τηλ. 210-3425.335, είσοδος 8-14 ευρώ)